2006/Apr/29

อยากบอกว่า "ปวดหัว" มากกกกกกกกกกกกกก ถึงมากที่สุด แบบว่าไม่เข้าใจเล้ย!

เรื่องแอดมิดชั่นเนี่ย นั่งดูมาหลายรอบ มันมีทั้งปัญหาจริง ปัญหาเก๊(แบบว่าวิตกจริตไปเอง)

แล้วก็มีเรื่องที่ว่าเด็กมันเห็นแก่ตัวก็มี เช่น กะแค่คะแนน gpa 30%เนี่ย มันมีปัญหามากเลย

เดี๋ยวก็ว่ามาตรฐานไม่เท่ากันมั่งหละ ปล่อยเกรดมั่งหละ แต่อยากบอกว่านะถ้าเก่งจริง

มันไม่ใช่ปัญหา มาบอกว่าโรงเรียนตัวเองมาตรฐานดี ให้เกรดยาก จะว่าโรงเรียนคนอื่นเค้า

ว่ามันเห่ยหรอ? ว่าที่อื่นปล่อยเกรดหรอ? รู้ได้ไงอะ? ไม่คิดบ้างหรอว่าตัวเองมีโอกาสมาก

กว่าคนอื่นที่ได้เรียนในโรงเรียนที่มันดี พร้อม เลิศ เลยทำให้เก่งกว่าชาวบ้านชาวเมืองเค้า

แล้วถ้าตัวเองเก่งจริง โรงเรียนดีจริงอะนะ จะกลัวทำไม? ไม่เชื่อลองนึกดูเล่นๆนะ

เด็กสองคนจากสองโรงเรียนได้เกรดเท่ากัน แต่มาตรฐานไม่เท่ากันตามที่คุณอ้างๆ

เด็กที่มันมีมาตรฐานมากกว่ามันก็ต้องทำคะแนนไอส่วน 70% ที่เหลือมันก็ต้องได้มากกว่าดิ

จริงปะ? แล้วจะกลัวอะไรกันอะถ้าเก่งจริง ดูไปดูมาเริ่มคิดว่าทำไมคนเก่งๆมัน.............

เห็นแก่ตัวกันจังเลยอะ ไม่ชอบเลย ยิ่งเก่งยิ่งนิสัยเสีย

แล้วไอเรื่องโวยวายว่าระบบก่รตรวจคะแนนไม่ดี ก็เห็นด้วยบางส่วน แต่ไอเด็กที่มันกรอก

รหัสผิด แล้วมาโวยวายคะแนนหายเนี่ยมันน่าเตะ ไม่น่าไปตรวจให้เลยอะ ไม่ได้ว่าเราใจดำ

หรือว่าอยากกำจัดคู่แข่งนะแต่ว่าที่สอบเนี่ยเค้าหาคนที่มีความสามารถที่จะเข้าไปเรียน

ในมหาวิทยาลัยใช่มะ? แล้วกะเด็กที่แค่กรอก เขียนเลขประจำตัวของตัวเองยังผิด

ยังไม่รอบคอบพอเนี่ยมันก็บ่งบอกอะไรเป็นนัยๆแล้วมั้ง???????

ที่เซ็งที่สุดคือเมื่อไหร่จะจบเนี่ย เราอยากเรียนปีนี้ ไม่ใช่ปีหน้า ตอนนี้ปลงแล้ว ปลงสุดๆ

เอาเป็นว่าถ้าระบบมันวุ่นวายขนาดหนักเนี่ย เรานัดกับกวางแล้วว่าจะเรียนรามฯ

เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คิดถึงเพื่อนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มากมากเลย

ปล. miss you guys so much I love you <<<<มาเติม s ที่guy เพื่อที่รักเลยนะ

(จริงๆแล้วขี้เกียจแก้สุดๆอ่า)


edit @ 2006/05/06 14:19:39

2006/Feb/09

วันนี้จะรายยาวถึงเพื่อนๆ6/1แต่ละคนนะ ถ้ากลัวยาวไม่ต้องอ่านก็ได้นะ ที่เราต้องใช้วิธีเขียนบลอคเพราะตอนเขียนเฟรนชิพ มันมาทีเดียวเยอะ สมองเลยตัน คิดไม่ออก ถ้าให้พูดก็พูดไม่ออก ถึงเราจะพูดเก่งก็เหอะ น้ำตามันเอ่อ พอมันเอ่อออกมาก็พูดไม่ออกแล้ว ถึงพูดออกมาก็คงปนกับเสียงสะอื้น ฟังไม่ออกหรอกว่าพูดไร เห็นงี้เราก็sensitiveนะเพื่อนๆ

เลขที่ 1 ตั้ว เรารู้สึกว่าเวลาอยู่กับตั้วมันสนุกดีนะ แต่บางทีอาจเป็นเพราะเราไม่สนิทกันเท่าไหร่ ทำให้หาเรื่องคุยกันไม่ค่อยได้ แต่เราดีใจนะที่ได้รู้จักตั้ว เราเป็นห้วงตั้วไม่กี่เรื่องหรอก เราอยากให้ตั้วขยันๆอีกหน่อย ห่วงจิงๆนะ แล้วก็รักกับเอมให้นานๆนะจ๊ะ

เลขที่ 2 ท็อป (ปั๊ป ปะ) เรากะแกเริ่มสนิทกันตอนหลังจากที่ไปกันดารมาด้วยกันนี่เนอะ ไล่เตะกันประจำ เล่นกัน คุยกันบ่อยๆ เราอยากให้ปั๊ปตั้งใจเรียนมากกว่านี้ ขยันอีกนิด อ่านหนังสือให้เยอะๆหน่อย เราอยากให้แกมีอนาคตที่ดีๆ มันไม่มีใครจะช่วยแกทำงานเหมือนเดิมแล้วนะ แล้วก็เรื่องความรักถึงตอนนี้แกจะเลิกกับน้ำแล้วก็เหอะ แต่เรารู้ว่าไงๆแกสองคนก็สนิทกันมากๆ เราฝากเพื่อนเราคนนี้ด้วยนะ

เลขที่ 3 เคน-โด้ กับแกก็สนิทกันที่กันดารเหมือนกัน ได้คุยกันเยอะขึ้น(มากๆ) รู้เรื่องของแกมากขึ้น เราเป็นห่วงแกมากนะ เรื่องสุขภาพอะ แกเป็นคนไม่ดูแลตัวเองเลย(ดูแค่เรื่องห่วงหล่อ) เหล้าก็กินให้มันน้อยๆหน่อย บุหรี่อะ ถ้าเป็นไปได้เลิกไปเลยเหอะ ไม่อยากให้แกตายเร็วแบบทรมานๆ ขยันให้เยอะๆ รับผิดชอบให้มากหน่อย จะได้จบพร้อมๆกัน แล้วก็ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆนะ เราก็รักแก (อ่านเฟรนชิพแกแล้วรู้สึกทำให้เรารู้ว่าอย่างน้อยเราก็มีความสำคัญกับคนๆนึง)

เลขที่ 4 พุก-ตี๋ เราไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่เลย แต่เราชอบรอยยิ้ม แล้วก็ท่าทางอายๆของตี๋นะ มันน่ารักมากๆเลย เราว่านะ งานอื่นๆที่ไม่ใช่วาดรูปอะ ขยันๆทำหน่อยละกัน อย่ามัวแต่วาดรูปอย่างเดียว เดี๋ยว ร.มันจะถามหาอะ อ๋อ หาแฟนสวยๆมาให้เราแซวเล่นด้วยนะ เรารู้แกหาได้อยู่แล้ว

เลขที่ 5 ต้น แหมๆ หนุ่มน้อยที่สาวๆหลงของห้องเรา เวลาเจอเพื่อนใหม่อย่ามัวแต่เหนียมหล่ะ พูดๆๆๆอย่างที่แกชอบกวนเพื่อน(โดยเฉพาะน้ำอะ) เป็นแบบที่เป็น มั่นใจไปเลยเพื่อน เราเชื่อว่าทุกคนต้องรักแกอย่างที่ห้องเรารักแน่ๆ ว่าแต่ผู้ชายห้องเราเหมือนมีปัญหาเรื่องความขยันเลยแฮะ แกก็ด้วยแหละ ขยันๆนะเว้ย แล้วเวลาเรียนมนุษย์อะ ห้ามเปลี่ยนเพศนะ ไม่งั้นเราเคืองจิงๆ เหมือที่ผู้หญิงทั้งห้องจะเคือง

เลขที่ 6 เชา ไงดี โดนแกกัดบ่อยว่าพูดมาก แต่ไงๆเราก็ไม่รู้สึกหรอก เพราะมันเป็นเรื่องจิง เราว่าเชาคงไปได้ดีในทางที่เลือกเรียนแต่ว่าขยันๆๆๆๆๆๆๆ หน่อยดิ ห่วงจิง ผู้ชายห้อง 1 นี่ไม่ขยันเลยแฮะ ห่วงนะ หาแฟนให้ได้หล่ะ เอาให้สวยๆกว่าเด็กห้องเราด้วยนะ แล้วเราจะคิดถึงแก

เลขที่ 7 แมน ผู้ชายเลขที่สุดท้ายของห้อง เข้าเรียนน้อยมาก แต่ว่าเข้ามาที่ไรทั้งห้องจะวุ่นวาย แต่สนุกสนาน แกเล่นดนตรีเก่งมากเรารู้ มีความรับผิดชอบในแบบของตัวเอง แต่ก็นะ เริ่มหัดทำงวานเองได้แล้ว อยู่มหาลัยมันไม่มีใครจะช่วย จะทำให้แบบที่ห้องเราทำให้หรอกนะ เอาให้จบนะที่ไปเรียนศิลปากรอะ ทั้งรักทั้งห่วงแกจิงๆ

เลขที่ 8 น้ำ หลังจากกันดารกันมาก็คุยกันบ่อยขึ้น เล่นกันบ่อยขึ้น เลยสทินกันมากกว่าเดิม ช็อกนิดๆที่แกเลิกกะปั๊ป งงด้วย เรายังแอบหวังว่าวันนึงแกสองคนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมเรื่องขยันเราไม่ห่วง ความรับผิดชอบน้ำก็มี แต่ว่าเปิดใจรับเพื่อนใหม่ๆบ้างนะ ไม่มีใครที่จะเจอแต่เรื่องเลวร้ายแบบเดิมซ้ำๆกันหรอก เราเชื่อ

เลขที่ 9 กิ๊ฟท์ ไง หัวหน้าตลอดกาล แกเป็นคนทำให้ห้องครึกครื้น สนุกสนาน แต่ว่าเรื่องนิสัยชอบกัด เพี่อนต่อหน้าคนอื่นของแกอะ เลิกเหอะ บางทีมันก็สนุก แต่คนโดนมันไม่สนุกด้วยนะเว้ย มันอาย อย่าเจ้าเล่ห์ให้มันมากนัก ถ้าเจอเค้าซ้อนแผนขึ้นมาจะเจ็บหนัก ห่วงนะ

เลขที่ 10 พลอย แม่นางแบบสุดสวย สาวก้านยาวของห้อง เราไม่ห่วงพลอยเท่าไหร่ เพราะเท่าที่เห็นถึงไม่เข้าเรียนพลอยก็ยังตามงานตลอด แต่แอบขี้เกียจนิดนึง ขยันขึ้นหน่อยดิ เข้าใจว่าทำงานเหนื่อย แต่ว่ามันก็ต้องเรียนนะ แล้วก็ถ้าเป็นไปได้ ขาดเรียนให้น้อยๆหน่อยเหอะ เดี๋ยวตามเพื่อนๆไม่ทันเอานะ แล้วก็ อย่าใจร้อนนัก เย็นๆหน่อย

เลขที่ 11 เอ็ม ตัวเล็กน่ารัก แต่โหด โหดมากๆๆๆๆ กลัวจิงๆ เราเถียงกันบ่อยๆ ไม่ได้จิงจังเถียงกันไปงั้นแหละ หนุกดี ไม่ห่วงอะไรเอ็มเลยนะเรื่องเรียนอะ เราว่าเอ็มเก่ง แต่ห่วงเรื่องความเอาแต่ใจอะ กับเพื่อนๆที่นี่เรารู้กันมันก็ง่าย แต่คนอื่นเค้าจะไม่ชอบเอานะ แล้วก็เลิกโหดทีดิเรากลัว

เลขที่ 12 แน็ท สาวหล่อ หล่อจิงๆนะ ตั้งแต่เด็กเลยนิรู้สึก แกรักเพื่อน รักแฟน(มากกกกก) แต่ขยันอีกหน่อยดิ มันจะดีมาก แล้วก็เรื่องใจร้อน พอเหอะ เย็นๆหร่อยแล้วจะเจริญ เชื่อเรานะ ห่วงจิงๆเรื่องอารมณ์ของแน็ทเนี่ย เคยเห็นแล้วอะ แอบกลัวด้วย แต่ไงๆเราก็รักแน็ทนะ

เลขที่ 13 ก้อย หญิงสาวผู้แสนจะมั่นใจ ร่าเริง พูดเก่ง รักเพื่อน เราคุยกับก้อยบ่อยพอดู แต่คยที่ไรหยุดยากแฮะ ก็พูดเก่งทั้งคู่นิ ขยันๆน้า จาเรียนอักษรนิ ตั้งใจเรียนนะ แล้วก็หาแฟนวิศวะหล่อๆมาให้เราดูด้วยหล่ะ ชอบไม่ใช่หรอ? รักก้อยนะจ๊ะ

เลขที่14 แอร์ โหคงเขียนยาวแน่ สาวเสน่ห์แรงกับชายหนุ่มผู้แก่กว่า แอร์เอ็กซ์ ฉันรู้ว่าแกทำงานเนี้ยบ สวย วาดรูปเก่ง ลงสีสุดยอด แต่ว่านะ เร็วๆหน่อยดิ ช้าชิบเลยเพื่อนเอ๋ย รู้นิว่ายิ่งช้า งานยิ่งพอก ทั้งๆที่ขยันทำ แต่งานก็ไม่ลดลงเลย ฝึกเข้าๆเอาให้มันทำได้เร็วๆนะแก อ่อ ในห้องเรียนอะ อย่าหลับบ่อยนักนะ เดี๋ยวเรียนไม่รู้เรื่อง แล้วก็นะ เรื่องความรักสมัยเก่าที่เคยคบหนุ่มหลายคนพร้อมกันไรเงี้ยไม่ต้องอวดคนอื่นหรอกเดี๋ยวเค้าอิจฉา หมั่นไส้ เข้าใจปะ? รักแกมากๆๆๆๆๆๆๆ 3 ปีที่ผ่านมาขอบคุณนะ

เลขที่ 15 แพน-บึก บางครั้งนะบึก การทำไรก็ตามถ้าเราอยากทำมันไม่จำเป็นต้องให้เพื่อนทำด้วยเสมอไปหรอก เพราะถึงสนิทกันแต่ไหนแต่คนเราก็ยังคิดต่างกันอยู่ดี บึกขยัน และก็ตั้งใจเรียน(อย่าแอบหลับบ่อยนะ)อยู่แล้ว แกต้องประสบความสำเร็จแน่ๆ รักเสมอ แล้วไปกันดารด้วยกันนะ

เลขที่ 16 เมค แบบว่าไม่ค่อยได้คุยกันเลยแฮะ คุยกันทีไรมีแต่เราอะที่พูด เมคไม่ค่อยพูดเลย หรือพูดไม่ทันก็ไม่รู้ อยากให้เมคกล้าๆกว่านี้หน่อยมั่นใจไปเลยเพื่อน เดี๋ยวดีเอง

เลขที่ 17 ส้ม เราเพิ่งรู้มะคืนเองว่าส้ม จิงๆชื่อส้มเช้ง แหมๆปิดกันมาได้ตั้งนานสองนาน เรากับส้มคุยกันน้อยมากๆๆๆๆๆๆ อาจเพราะไม่สนิท หรื่อส้มพูดน้อย อันนี้เราไม่รู้หรอก แต่อยากบอกว่าตลอดมาเรามองว่าส้มน่ารักมาตลอดเลยแหละ รักจ้า

เลขที่ 18 น้ำ บี่บอง เราคุยกันน้อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เพราะน้อพูดน้อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จิงๆ อยากบอกว่าขยันๆหน่อย ช่วยที่บ้านพร้อมกับเรียนมันก็เหนื่อยจิงๆแหละ แต่อดทนไว้นะ

เลขที่ 19 ตัวเองอะ

เลขที่ 20 กระแต รู้จักกันมานานแล้วเนอะ ตั้งแต่ม.ต้น กระแตร่าเริงมากๆ คุยเก่ง แต่น้อยกว่าเรา บ้านมีแต่ลูกสาวสวยๆ เรื่องเรียน เรื่องเพื่อนเราไม่ห่วงกระแตเลย ห่วงแค่ไปอยู่เชียงใหม่มันจะไม่สบายแบบอยู่ที่นี่ มันจะห่างกับพี่หมู ห่างกับเพื่อนๆ แล้วจะเหงา ติดต่อมาบ้างนะ

เลขที่21 แอน ลูกสาวเขียงหมูสุดสวย(รึเปล่า) เอาเป็นว่า อย่าอารมณ์ร้อนนะ ติดโทรศัพท์บ้านได้แล้ว ตั้งใจเรียนนะ อย่ามัวแต่ห่วงเขียง ห่วงต้น อย่าเอาแต่โก๊ะ เอาแต่เปิ่น กลัวแกคอหักเพราะตกบันไดจิงๆ เดินๆอยู่พื้นเรียบๆก็สะดุด พูดผิดฟังผิดก็บ่อย อยู่ด้วยกันเลยขำได้ตลอด อย่าเอาแต่ขมวดคิ้วนะ เดี๋ยวไม่สวย หน้าบึ้งแก่เร็ว ไม่ดีหรอก รักกับต้นให้นานๆ หาคนยอมแกขนาดนี้ รักแกแบบนี้ได้ง่ายๆซะที่ไหน หาได้แล้วอย่าปล่อยให้หลุดมือนะ อ่านเฟรนชิพแกแล้วร้องไห้ตาบวมเลย ทำกันได้นะแก ชิส์ๆ

เลขที่ 22 จิ๊ก สาวสวยอีกคน เรื่องเรียน ไม่ห่วงเลยจิงๆ เรื่องเพื่อน เรื่องนิสัย ไม่มีอะไรให้ห่วงเลยแฮะ แต่ว่านะ ไปไหนก็อย่าลืม 6/1 นะจ๊ะ รักกับปอให้นานๆด้วยน้า เรารักจิ๊กจิงๆนะ

เลขที่ 23 หญิง น้องสาวที่น่ารักของเรา ที่โวยวาย ง๊องแง๊งกับพวกเรามันไม่เป็นไร เพราะพวกเราเข้าใจ แล้วก็รู้จักกันดี แต่ว่าเวลาอยู่ที่อื่นอะ ก็ให้มันน้อยๆหน่อยเหอะ แต่รู้ไรมั๊ยเวลาแกล้งหญิงอะมันสนุกที่สุดเลยนะ เพราะว่าความโวยวายเนี่ยแหละ พี่โบว์รักน้องหญิงมากๆเลยนะคะ ไปเรียนที่อื่นก็ตั้งใจเรียน ตั้งใจอ่านหนังสือนะคะ

เลขที่ 24 โป่ง สาวสวยเสียงดีมั่นใจสุดๆ ขยันๆอีกนิดดิ อยู่มหาลัยไม่มีใครรับจ้างทำแบบที่ห้องเรานะ ออกเทปแล้วก็ส่งข่าวบอกเพื่อนบ้างนะ เราว่าคงมีคนอุดหนุนหลายคนเลยแหละ

เลขที่ 25 ว่าน เด็กแว๊ด สาวหุ่นดี ก้นสวย เราแอบชอบก้นว่านเวลาเต้นแหละ มันน่ามองมากๆเลยนะ ว่านก็หนุกหนานดี แต่เราไม่ค่อยได้คุยกันเนอะ น่าจะมีเวลามากกว่านี้เราจะได้คุยกันให้มากกว่านี้อีก ตั้งใจ และขยันเรียนมากๆนะจ๊ะ เป็นห่วง

เลขที่ 26 ปิ๊ก เราเสียใจเรื่องยายด้วยนะ แล้วก็นะคุยกันบ่อยมั๊ยเนี่ย ไม่บ่อยเท่าไหร่หรอกเนอะ แต่เราว่าเราไม่ค่อยห่วงปิ๊กแฮะ เรียนก็โอเค งานก็ตั้งใจทำ แต่ก็ขยันๆๆอีกหน่อยดิ รักปิ๊กจิงๆนะ

เลขที่ 27 จ๋าที่รักของเรา เขียนไรดีอะ เขียนไงๆก็บรรยายไม่หมดอยู่ดี แรกก็เรียกเพราะอารมณ์แบบว่าเล่นกันๆ ไปๆมาๆไอเรื่องที่เรียกว่าเล่นกันเนี่ยมันก็กลายเป็นเรื่องจิงขึ้นมา ทั้งรักทั้งห่วง ถึงไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกัน ไม่ได้รู้ทุกเรื่องของกันและกัน แต่บางเรื่อง เรื่องที่มันสะเทือนอารมณ์ เรื่องที่เล่าให้ใครฟังไม่ค่อยได้ เราก็รู้ว่าเราบอกกันและกันได้เสมอ เหมือนกับว่ามีใครสักคนคอยรับฟังในเรื่องที่เราอยากระบาย แม้ว่าเราจะไม่ได้เจอกันทุวันเหมือนก่อน แต่ความรู้สึกยังคงเดิม และจะรออยู่ตรงนี้ด้วยความรู้สึกดีๆแบบเดิมเสมอ

เลขที่ 28 ปิ๋ม เราเคยอยู่กลุ่มเดียวกันเนอะ แต่ตอนนี้ไม่ใช่ ขอโทษที่ทำไม่ดีกับปิ๋ม อาจเป็นเพราะหลังๆมีบางอย่างที่เรารู้สึกไม่ค่อยดีด้วย แบบที่เราเขียนในเฟรนชิพอะ เราไม่ได้เขียนเพราะเกลียดนะ เราเป็นห่วงต่างหาก ไม่อยากให้มีคนไม่ชอบแก อยากให้แกมีแต่คนรัก จิงๆนะ รักแก

เลขที่29 เอม สาวสวยของเรา(ไม่ใช่ดิ ของตั้วตะหาก) เอมไม่ค่อยได้คุยกับเรา อย่างมากก็แค่ได้ยิงเราพูดๆๆๆๆๆๆ ไม่มีไรจะพูดมากแค่อยากบอกว่ารักกับตั้วนานๆนะ ดูแลให้เหมือนตอนเรียนด้วยกันที่นี่นะ โทรปลุกไปเลย สู้ๆ

เลขที่30 ปุ่น หมวยน้อย อิจฉาความผอมจิงนะ ไม่ค่อยได้คุยกันเรื่องอื่นเลยแฮะนอกจากเรื่องเรียนเนี่ย ปุ่นโทรมาทีก็มีแต่เรื่องเรียน เรื่องสอบ แค่นั้นเองอ่า แต่เราก็ห่วงนะ ขยันๆหน่อย ตั้งใจเรียนอีกนิด เราเชื่อว่าปุ่นทำได้ แล้วก็รักกับแฟนคนนี้ให้นานๆนะจ๊ะ

เลขที่ 31 ก้อยซัง เด็กญี่ปุ่นของห้องเราถึงไม่ใช่ญี่ปุ่นจิงแต่เหมือนมากๆ ไม่ค่อยได้ยินก้อยพูด ได้ยินแต่เสียงหัวเราะที่เป็นเอกลักษณ์ของก้อย ถึงไม่ค่อยได้ยินเสียงพูด แต่พูดทีทำเอาเพื่อนอึ้งไปตามๆกัน เรียนญี่ปุ่นให้เก่งให้ได้นะ แล้วมาสอนเราด้วย

เลขที่ 32 พลอย-ละอู-โอเฟ สาวอารมณ์ดี เด็กกันดารของแท้ กลับป่าละอูแล้วกลับมาหากันบ้างนะ เราอยากขอบคุณพลอยที่พลอยเป็นห่วงแล้วก็รักเรา เราอยากบอกว่า เราก็ห่วง แล้วก็รักพลอยเหมือนกันนะ

เลขที่ 33 หนูนุ่น ไงดีหล่ะ ไปกันดารกันที่บ้านนุ่นมาถึงได้คุยกันมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้คุยกันเท่าไหร่เรพาะว่ากลุ่มนุ่นเหนียวแน่นมากมาย กลุ่มเราก็แบบว่าล่องลอยประจำ หรือเรามัวแต่ไปเตะกับปั๊ปรึเปล่าก็ไม่รู้เลยไม่ค่อยได้คุย แต่ไงๆเราก็รักนุ่นนะ เจอกันที่กันดาร

เลขที่ 34 เอ็ม แหมๆ สาวสวยหุ่นดี เต้นเก่ง เรียนก็ดี แต่ขยันอีกนิดดิ อย่ามัวแต่ขำหละอยากเรียนอักษรนินา ตั้งใจหน่อย อย่าท้อนะจ๊ะ ถ้าเราช่วยไรได้ก็บอกนะ ยินดีเสมอ รักเอ็มบ้าน้า

เลขที่ 35 ออย-ป้า ตอนแรกๆนะ ป้าอินโนเซนมากๆ น่ารักสุด เป็นคนที่เราคิดว่านิสัยดีที่สุดในห้องเลยแหละ แต่เดี๋ยวนี้เรื่องรู้อะไรอะไรมากขึ้นเริ่มกัดเค้าไปทั่วเลยนิ เจ็บนะ กัดให้น้อยๆหน่อย กลับไปเป็นแบบเดิมๆได้ยิ่งดีถึงจะไม่อินโนเซนแวก็เหอะ รักป้าจิงๆนะจ๊ะ จากหลานโบว์

เลขที่ 36 อีฟ อดีตเด็กเรียน ตอนนี้เป็นเด็กไรไม่รู้ งง อึ้ง แปลกใจด้วย เคยเกาะกลุ่มอยู่ด้วยกัน แต่ว่าตอนนี้คงไม่ไหวเราไม่แนวแล้วก็มั่นใจขนาดนั้น อะไรๆก็ดีนะแกอะ เรียนก็เก่ง แต่เดี๋ยวนี้ขี้เกียจอะ ขยันหน่อยดิ โวยวายอามณ์เสียแล้วก็เอาแต่ใจให้น้อยลงหน่อยนะ แล้วแกจะน่ารักมากๆเลย

เรามีความทรงจำดีๆกับห้อง 6/1มากมายจนเราคงบรรยายมันออกมาไม่หมด ถึงเพื่อนๆบางคนอาจไม่ค่อยชอบเราก็เหอะ เราอยากขอโทษที่บางครั้งเราทำให้เพื่อนไม่พอใจ หรือทำตัวงี่เง่า เราอยากขอบคุณที่เพื่อนห่วงใยแล้วก็ทำให้เรามีความสุขเสมอที่ไปโรงเรียน หรือแค่คิดถึงเรื่องของพวกเราก็มีความสุขแล้ว เราไม่อยากให้เพื่อนลืมเรา ถึงจำหน้าไม่ได้จำเสียงของเราที่พูดมากๆเหมือนพูดยังไงก็ไม่จบไว้ก็ยังดี ให้มันอยู่แค่ในหลืบๆของความทรงจำก็ได้

เราขอให้เพื่อนๆทุกคนโชคดี ประสบความสำเร็จในชีวิต มีความรักที่ราบรื่น สมปรารถนาในสิ่งที่หวังและตั้งใจไว้ เราจะไม่มีทางลืมเรื่องของทุกๆคนได้หรอก ขนาดแค่คนที่เราเคยเจอไม่กี่ครั่งสมัยประถมเรายังจำหน้าได้เลย แล้วกับเพื่อนที่มีความทรงจำร่วมกันมากมายขนาดนี้เราจะลืมลงได้ยังไงหล่ะ อย่าลืมเรานะ

รักและเป็นห่วงเพื่อนทุกคนเสมอ

ปล.1 เพื่อนห้องอื่น โรงเรียนอื่นอย่าน้อยใจนะ เราก็รักเหมือนกันนั่นแหละ ทั้งสาบ ท็อป ฝน จูน กวาง ปิ๊ง กิ๊ฟท์ และทุกคนที่ไม่ได้อยู่601

ปล.2 ถ้าบลอคหน้านี้เป็นกระดาษ เพื่อนๆคงได้เห็นรอยน้ำตาของเราแน่ๆ เราห้ามน้ำตาไม่ไหวอะ เขียนไปร้องไป เกือบพิมพ์ไม่ได้แหนะ น้ำตามันทำเอามองคีย์บอร์ดไม่เห็นเลย

ปล.3 เราคงไม่อัพอีกแล้วหล่ะ จนกว่าจนพ้นวันที่ 1 มีนานี้ แล้วเจอกัน


edit @ 2006/02/09 22:11:06
edit @ 2006/02/09 22:49:55

edit @ 2006/02/10 19:53:27

2006/Feb/05

เคยคิดนะว่าถึงจาจบม.6 ถึงจาเรียนวันสุดท้าย ถึงจะปัจฉิม

ไงๆเราก็จะไม่ร้องไห้ เพราะเพื่อนไม่ได้จากไปไหน

ยังไงมันก็ต้องติดต่อ พูดคุยกันอยู่ดี แต่ก็ทำไม่ได้

พอถึงที่ได้เรียนร่วมกับเพื่อนเป็นวันสุดท้าย

ช่วงเช้า ช่วงกลางวันก็ยังยิ้ม ยังหัวเราะจนหายใจแทบไม่ทัน

แต่พอถึงอีก 10 นาทีจะหมดเวลาคาบสุดท้าย

อาจารย์ที่ปรึกษาก็บอกว่า "เอาแยกโต๊ะสอบ ด่วน"

เล่นเอางงไปทั้งห้อง "จารย์เล่นไรเนี่ยคาบสุดท้ายแล้วน้า"

แล้วก็เดินแจกกระดาษสีน้ำตาลๆ ให้ทุกโต๊ะ

แต่ปรากฎว่าที่อาจารย์แจกมันไม่ใช่ข้อสอบ แต่เป็น

เนื้อเพลงจากเพื่อนถึงเพื่อน แล้วก็ข้อความอำลา

ที่อาจารย์ที่ปรึกษา ม.4-6 เขียนให้ มีทั้งกลอน ทั้งคำอวยพร

ระหว่างที่อ่านก็มีเสียงเพลงจากเพื่อนถึงเพื่อนเปิดคลออยู่

เล่นเอาน้ำตาร่วงกันทั้งห้อง

.

.

บนกระดานก็มีข้อความที่เพื่อนๆทุกคนผลัดกันไปเขียนทิ้งไว้ให้เพื่อนๆ

เขียนทิ้งท้ายกับกระดานในห้อง 1401 ที่คงไม่มีโอกาสได้เขียนอีกแล้ว

เขียนอำลา เขียนอวยพร เขียนขอบคุณ เขียนขอโทษ

เสียงเพลงยังคงดังอยู่อย่างนั้นปนกับเสียงสะอื้น เสียงของเพื่อนๆ

จนกระทั่งทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านเพื่อไปเตรียมตัวสอบ

.

.

เสียงเพลงที่เปิด เสียงสะอื้นของเพื่อนๆ และภาพความประทับใจในวันนั้น

มันบ่งบอกถึงความผูกพันที่พวกเรา 6/1 รุ่น 11 มีให้กันอย่างมากมาย

ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นในวัยสุดท้ายที่ได้เรียนร่วมกันนั้น คงไม่ได้มีให้เห็นบ่อย

แต่ทุกๆอย่างจะยังคงอยู่ในความทรงจำ และหัวใจของเพื่อนๆทุกคน

.

.

รักเพื่อนๆ 6/1 ทุกคน



โบว์< beau >
View full profile